خودا خۆری دروست کرد—«ڕووناکییە گەورەکە»—لە ڕۆژی چوارەمدا (پەیدابوون ١:١٤-١٩)، لەگەڵ مانگ و ئەستێرەکاندا. بۆ چەندین هەزار ساڵ، مرۆڤەکان بە شێوەیەکی سەیر خۆریان پەرستووە وەک ئەوەی هەندێک هۆشیاری یان ویستی خۆی هەبێت. خۆر و مانگ و ئەستێرەکان کارێکی گەورەی دروستکەرەکەمانن، بەڵام کردنیان بە خودا گەمژانەیە چونکە ئەوان تەنها ئەنجامی پرۆسەیەکی داهێنەرانەن. خودا ڕووناکییە (١ یۆحەننا ١:٥) و بەبێ ئەو هیچ شتێک بوونی نییە، و هەموو شتێک تاریکییە.
باڵادەستی خودا بەسەر خۆردا بە ڕوونی دەردەکەوێت کاتێک مەسیح لە نێوان ئاسمان و زەویدا هەڵواسرابوو، لەو کاتەدا تاریکی هەموو زەوی داپۆشی بۆ ماوەی سێ کاتژمێر. ڕووداوێکی زۆر قورس بوو، کاتێک کوڕی بێ گوناهی خودا سزایەکی لەسەر خۆی دەگرت کە من و تۆ شایستەی بووین!
ئەمە تەنها خۆرگیرانێک نەبوو، و بە چەند هۆکارێک: ئەمە لە کاتی جەژنی پەسخەدا بوو کە لە مانگی پڕدا ڕوودەدات (خۆرگیران لە مانگی نوێدا ڕوودەدات)؛ خۆرگیران سێ کاتژمێر ناخایەنێت؛ و لۆقا پێمان دەڵێت کە «هەموو زەوی»ی گرتەوە. نەخێر، ئەمە خودا بە مەبەست دیمەنەکەی تاریک کردبوو کاتێک مامەڵەیەکی پیرۆز ڕووی دەدا کاتێک گوناهی من خرایە سەر خوداوەند عیسا. چۆن دەتوانێت کەسێک سەیری بکات کاتێک مەسیحی ڕزگارکەر لەلایەن خوداکەیەوە وازی لێهێنرا؟ کەمێک دواتر، خوداوەندە پیرۆزەکەمان دوا هەناسەی دەدا کاتێک ڕۆحی خۆی دایە دەست باوک.
تاریکی ئەوکاتە گونجاو بوو، بەڵام ئۆه، با ئێستا چاومان لێی لانەبەین! هەمان ئەو کەسەی کە سەری پیرۆزی خۆی بۆ ئێمە چەماندەوە، ئەستێرەی گەش و بەیانییە کە بە ڕاستی هەستاوەتەوە و ئێستا لە دەستە ڕاستی خودادایە.
«چونکە خودایە کە فەرمانی دا ڕووناکی لە تاریکییەوە بگەشێتەوە، کە لە دڵماندا گەشاوەتەوە بۆ ئەوەی ڕووناکی زانینی شکۆمەندی خودا لە ڕووی عیسای مەسیحدا بدات» (٢ کۆرنسۆس ٤:٦).
