گەنجێک هاتە لای ڕاگری زانکۆیەکی بەناوبانگ، ڕووی بە پەرۆشییەوە دەدرەوشایەوە. بە پیاوە پیرەکەی ڕاگەیاند کە ئارەزووی دێرینی دڵی لە کۆتاییدا بەدیهات: چووبووە قوتابخانەی یاسا و مەبەستی بوو هیچ ماندووبوون و خەرجییەک نەهێڵێتەوە لە بەدواداچوونی خوێندنەکەیدا. بەم شێوەیە بۆ ماوەیەک قسەی کرد. کاتێک وەستا، پیاوە پیرەکە، کە بە ئارامگرییەکی زۆرەوە گوێی لێ گرتبوو، بە میهرەبانییەوە وەڵامی دایەوە، «باشە، کاتێک خوێندنەکەت تەواو کرد، مەبەستت چییە بیکەیت؟»
«بڕوانامەی دکتۆرا وەردەگرم،» گەنجەکە وەڵامی دایەوە.
«ئەی پاشان؟» هاوڕێ بەڕێزەکەی پرسی. «پاشان،» گەنجەکە بەردەوام بوو، «ژمارەیەک دۆسیەی سەختم دەبێت بۆ بەڕێوەبردن، و بە قسەخۆشی، زانست، پەرۆشی، و تیژبینی خۆم، ناوبانگێکی گەورە بەدەست دەهێنم.»
«ئەی پاشان؟» پڕۆفیسۆرەکە دووبارەی کردەوە.
«ئەی پاشان،» گەنجەکە وەڵامی دایەوە، «هیچ گومانێک نییە کە بۆ پۆستێکی باڵا لە دەوڵەتدا هەڵدەبژێردرێم، و دەوڵەمەند دەبم.»
«ئەی پاشان؟»
«ئەی پاشان،» پارێزەرە داهاتووەکە بەردەوام بوو، «بە ئاسوودەیی و بە شەرەفەوە لە دەوڵەمەندی و ڕێزدا دەژیم، و چاوەڕێی پیرییەکی ئارام و بەختەوەر دەبم.»
«ئەی پاشان،» پیاوە پیرەکە دووبارەی کردەوە.
«ئەی پاشان،» گەنجەکە وتی، «ئەی پاشان—ئەی پاشان دەمرم.»
پرسیارە بێ وەڵامەکە
لێرەدا گوێگرەکەی دەنگی بەرز کردەوە، و دووبارە بە جیددی و جەختکردنەوە پرسی:
«ئەی پاشان؟» گەنجەکە وەڵامی نەدایەوە. سەری داخست و بە بیرکردنەوەوە ڕۆیشت. گرنگترین شتی لەبیر کردبوو—خۆشگوزەرانی هەمیشەیی ڕۆحی نەمرەکەی.
لە دەرەوەی ئەم ژیانە
وشەی خودا، کتێبی پیرۆز، بە دڵنیاییەکی خوداییەوە پێمان دەڵێت چی لە دەرەوەی ئەم ژیانە هەیە. تۆ دەتوانیت لە کتێبی پیرۆز ڕزگارت بێت؛ دەتوانیت سووکایەتی بە ئاگادارکردنەوەکانی بکەیت؛ دەتوانیت ڕزگارکەرەکە ڕەت بکەیتەوە کە باسی دەکات. لە دەسەڵاتی تۆدایە کە ئەمە و هەموو نامیلکەیەکی تری لەم جۆرە بسوتێنیت کە دەکەوێتە دەستت. بەڵام بیر لە داهاتووی خۆت بکەرەوە! ڕۆژە بچووکەکەت زوو تێدەپەڕێت. خۆشییەکانت کۆتاییان دێت. کارەکانت هیچ بەهایەکیان نابێت بۆت لە کاتژمێرە جیددییەکەدا کاتێک جەستەت دەبێتە چەند مشتێک خۆڵ.
ئایا هۆکارێک نییە بۆ ئەمە؟ ئایا تەنها بە ڕێکەوتە کە بوونەوەرێک بەم هێز و توانایانەوە بگاتە کۆتاییەکی لەم جۆرە؟ تەنها یەک وەڵام هەیە، گوێ بگرە!
بە یەک پیاو گوناه هاتە ناو جیهان، و مردن بە گوناه. (ڕۆما ٥:١٢)
کەوتنی مرۆڤ ڕاستییەکی ترسناکە. «گوناه» تەنها وشەیەکی ناشرین نییە لە کتێبی پیرۆزدا. ڕاستییەکی تاریک و پیسە، کە جیهان بە بوونی خۆی پیس دەکات. «مردن بەسەر هەموو مرۆڤەکاندا تێپەڕیوە، چونکە هەموویان گوناهیان کردووە.» تۆ لەم بابەتەدا تێوەگلاویت. سزای مردن بەسەر تۆدا تێپەڕیوە؛ و زۆر زوو ڕەنگە دەربارەی تۆ بوترێت—«ئەو مرد.»
یەک چرکە دوای مردنت هیچ گرنگییەکی نابێت بۆت کە ئایا لە کۆشکێکدا دەمریت یان لە ژێرزەمینێکدا. بەڵام هەموو هەمیشەیی تۆ بەستراوەتەوە بەو حاڵەتەی کە تێیدا دەمریت.
نکوڵیکردن لەوە ناکرێت کە، «کرێی گوناه مردنە؛» بەڵام بە هەمان شێوە ڕاستە —
دیاری خودا ژیانی هەمیشەییە، لە ڕێگەی عیسای مەسیحی خوداوەندمانەوە (ڕۆما ٦:٢٣).
بەڵێ، خودا خۆشەویستی خۆی بۆ ئێمە دەردەبڕێت، لەوەدا، لە کاتێکدا ئێمە هێشتا گوناهبار بووین، مەسیح لەسەر خاچ لە پێناوی ئێمەدا مرد. خۆشەویستی خودایی گوناهبارەکە بەرەکەتدار دەکات، بەڵام پیرۆزی خودایی گوناه بە سووک نازانێت. سزای تەواوی تاوان بەسەر جێگرەوەی بێ گوناهدا، خوداوەند عیسای مەسیحدا تێپەڕی. ئەو شوێنی ئێمەی گرتەوە لە مردن و دادگاییکردندا بۆ ئەوەی ئێمە ژیانمان هەبێت. خۆشەویستی خودا—کاری مەسیح—هانت دەدات کە ڕوو بکەیتە کوڕی خودا کە وشەکانی ئەمانەن:
ئەوەی گوێ لە وشەی من دەگرێت، و باوەڕ بەوە دەکات کە منی ناردووە، ژیانی هەمیشەیی هەیە، و ناچێتە ناو دادگاییکردن، بەڵکو لە مردنەوە بۆ ژیان تێپەڕیوە (یۆحەننا ٥:٢٤).
