لێرەدا، ئێمە خزمەتێکی ئێجگار سەرسوڕهێنەری ئێستای مەسیحمان هەیە بەرامبەر بە «هی خۆی کە لە جیهاندان.» شتێکی بەنرخی تایبەت هەیە لە دەربڕینی «هی خۆی.» ئەوە ئێمە زۆر نزیک دەکاتەوە لە دڵی مەسیح. زۆر شیرینە کە بیر بکەینەوە کە ئەو دەتوانێت سەیری بوونەوەرە لاواز و شکستخواردووەکانی وەک ئێمە بکات، و بڵێت، ئەوان هی منن. گرنگ نییە ئەوانی تر چییان لەبارەیانەوە بیر لێ دەکەنەوە؛ ئەوان هی منن، و دەبێت من ئەوان لە بارودۆخێکدا بهێڵمەوە کە شایستەی ئەو شوێنە بێت کە لێوەی هاتووم، و بۆ کوێ دەچم.
ئەمە بۆ گیانەکانمان بێ وەسف بەنرخ و بنیاتنەرە. بە هەستی شکۆمەندی کەسی خۆی، بە ئاگایی ئەوەی کە لە خوداوە هاتووە و بۆ لای خودا دەگەڕێتەوە، توانی دابنەوێت و پێیەکانی گەلەکەی بشوات. هیچ شتێک نەبوو، نەیدەتوانی هیچ شتێک بێت، بەرزتر بێت لەو شوێنەی کە عیسا لێوەی هاتبوو؛ هیچ شتێک نەبوو، نەیدەتوانی هیچ شتێک بێت، نزمتر بێت لە پێیە پیسەکانی قوتابییەکانی: بەڵام، پیرۆز و ستایشکراو بێت ناوی بۆ هەتاهەتایە! ئەو لە کەسایەتی خودایی خۆی و خزمەتە سەرسوڕهێنەرەکەیدا هەموو خاڵێک لە نێوان ئەو دوو سنوورەدا پڕ دەکاتەوە. ئەو دەتوانێت دەستێک بخاتە سەر تەختی خودا، و ئەوی تریش بخاتە سەر پێیەکانی ئێمە، و خۆی ببێتە بەستەرە خودایی و هەتاهەتاییەکە لە نێوانیاندا.
