موسا دەیتوانی حوکمی میسر بکات، بەڵام خودا لە ژیانیدا کاری دەکرد و ئەو «ڕەتی کردەوە کە بە کوڕی کچی فیرعەون ناوبنرێت؛ لەبری ئەوە هەڵبژارد کە لەگەڵ گەلی خودا تووشی ناخۆشی بێت نەک چێژی کاتیی گوناهـ» (عیبرانییەکان ١١:٢٤–٢٥). کاتێک بینی میسرییەک لە عیبرانییەک دەدات، کوشتی، بەو بیرکردنەوەیەی کە ستێفان دەڵێت، «براکانی تێدەگەن کە خودا بە دەستی ئەو ڕزگارییان پێدەبەخشێت. بەڵام ئەوان تێنەگەیشتن.» ڕۆژی دواتر بینی کە لەگەڵ یەکتردا شەڕ دەکەن و «ناچاری کردن بە ئاشتی، وتی، ئێوە برا و خوشکن، بۆچی خراپە لە یەکتر دەکەن؟ بەڵام ئەوەی خراپەی لە دراوسێکەی دەکرد، پاڵی نا و وتی، کێ تۆی کردووە بە فەرمانڕەوا و دادوەر بەسەر ئێمەدا؟» (کردارەکان ٧:٢٥–٢٧). بە بیستنی ئەوە، موسا لە میسر هەڵهات.
مێژووی گەلی ئاسمانی خودا—کە خۆشەویستی ئەوی دەزانن لە ناردنی کوڕەکەی وەک ڕزگارکەریان—هەروەها بە شەڕی ناوخۆیی پیس بووە. خودا چاوەڕێی باشترە لەو دراوسێ نزیکانە: «با هەریەکێک لە ئێمە دراوسێکەی خۆش بکات بە مەبەستی ئەوەی باشە، بۆ بنیاتنان» (ڕۆما ١٥:٢)؛ «کەواتە، دوای ئەوەی درۆتان فڕێدا، هەریەکێک لەگەڵ دراوسێکەی ڕاستی بڵێت، چونکە ئێمە ئەندامی یەکترین» (ئەفەسۆس ٤:٢٥).
خودا موسای گەڕاندەوە بۆ میسر بۆ ئەوەی گەلەکەی لە ماڵی کۆیلایەتی دەرباز بکات. بارێکی قورس بوو و هەندێک جار شکستی هێنا، بەڵام دڵسۆز مایەوە. کاتێک دوای چل ساڵ گەڕان گەیشتنە ڕووباری ئوردن، بەرەکەتەکانی بەسەریاندا ڕاگەیاند، هەرچەندە ڕێگری لێکرا بچێتە ناو خاکەکە (ژمارەکان ٢٠:٢–١٣). کۆتا ووتەکانی لەم ژیانەدا چاوەڕێی هەزار ساڵییە کاتێک «هەموو ئیسرائیل ڕزگار دەبن» (ڕۆما ١١:٢٦). ئەوان لەو کاتەدا ناتەواو و دابەش نابن بەڵکو بەڕاستی دڵخۆش دەبن وەک موسا وتی. چەند زیاتر گەلی ئاسمانی خودا دەبێت «یەکتر خۆش بوێن» ئێستا، بە چاوەڕوانی داهاتووی نەمریمان پێکەوە لە ماڵی باوکدا (یۆحەننا ١٤:١–٣؛ ١٥:١٢).
