دەمەوێت سەرنج بدەن چۆن خودا خۆی وەسف دەکات: «پیاوێکی خانەدان». ئەو کەسەی ڕزگاری کردووین و دەبێت نوێنەرایەتی و خزمەتی بکەین، پیاوە خانەدانەکەیە. هەموو گەورەیی ڕاستەقینە لە ئەودایە. لە کوێی تر دەتوانن بەدوایدا بگەڕێن؟ خودا لە ئەودا دۆزییەوە.
چەند بێ سنوور بوو دڵسۆزییەکەی بۆ خودا، هەمیشە گوێڕایەڵ، هەمیشە پشت بەستوو. ئەو هەمیشە ئەو شتانەی دەکرد کە خودای پێ خۆش بوو، بۆیە خودا دەیوت لەبارەیەوە، «سەیری بکەن! خزمەتکارەکەم… ئەو کەسەی کە گیانم پێی دڵخۆشە!» (ئیشایا 42:1). و چەند خانەدان بوو لە مامەڵەکانی لەگەڵ پیاوان! هیچ پاڵنەرێکی خۆپەرستانە هەرگیز نەیدەجوڵاند، هیچ ڕق و سوپاسنەناسینێک لە پیاوانەوە نەیدەگۆڕی. ئەو هێزی خۆی بۆ ئاسوودەیی خۆی بەکارنەدەهێنا، بەڵام بۆ کەسانی تر ئەو هێزە سنوور و پشووی نەدەزانی. ئەو خزمەتکاری هەمووان بوو لە بەیانی زووەوە تا کۆتایی ڕۆژ. تۆمار کراوە کە «بەیانی زوو هەموو خەڵکەکە هاتنە لای» (لۆقا 21:38). ئەو لەوێ چاوەڕێیان بوو کاتێک هاتن؛ بۆ ئەوەی فێریان بکات، خزمەتیان بکات، چاکیان بکاتەوە؛ و تا هەموو پیاوێک نەچووبووە ماڵی خۆی، ئەو پشووی نەدەدا، پیاوێکی بێ ماڵ، بۆ کێوی زەیتوون.
هەموو شتێک کە لە ژیانی خزمەتگوزاریدا ئەنجامیدا، بە شێوەیەکی خانەدانانە و جوان ئەنجامدرا. سەیری بکەن کاتێک لە تەنیشت دایکی بێوەژنەکە وەستاوە، بۆ مردووەکەی دەگری. دڵی بە سۆزەوە بۆ خەمەکەی دەجوڵێت، و وشەکەی هۆکاری خەمەکە سەرزەنشت دەکات و کوڕەکەی زیندوو دەکاتەوە. پاشان بەردەوام دەبێت بەبێ چاوەڕێکردنی پاداشت یان ناسینەوە. سەیری بکەن چۆن چەمایەوە بۆ ئەوەی منداڵەکان کۆبکاتەوە بۆ دڵی کاتێک قوتابییەکان ویستیان دووریان بخەنەوە؛ ئەوان بۆ کەسانی تر هیچ نەبوون، بەڵام چەند خۆشەویست بوون بۆ ئەو! هیچ پێویستییەک لە چاوی نەدەرباز بوو، هیچ ئاهێک بە بێ وەڵام نەدەگەیشتە گوێی.
ڕزگارکەری سەرسوڕهێنەر! پیاوە خانەدانە ڕاستەقینەکە! خودا و گەورەکەمان، کە ڕزگاری کردووین بۆ ئەوەی خزمەتی بکەین!
