لە ڕوانگەیەکی پێغەمبەرایەتییەوە، ئەم وشەیە باسی مەسیح دەکات. کاتێک لەسەر زەوی دەژیا، پێویستی بە فێرکردن نەبوو، بەڵام گوێی دەگرت «وەک ئەوانەی فێرکراون.» لە هەمان کاتدا، ئەمە وشەیەکی زۆر پراکتیکییە بۆ قوتابییەکانی ئەمڕۆی، بۆ ئێمە؛ چونکە «ئەوانەی فێرکراون» قوتابین. قوتابییەکان لە مامۆستاکەیان فێر دەبن بە شوێنکەوتنی، بە لاساییکردنەوەی.
بۆ چ مەبەستێک مەسیح وەک مرۆڤ لەسەر زەوی پێویستی بە «زمانی ئەوانەی فێرکراون» بوو؟ بۆ بانگەشەکردن و ڕاگەیاندنی شانشینی خودا، بێگومان. بەڵام لێرەدا خزمەتێکی زۆر جیاواز باس دەکرێت: «بۆ ئەوەی بزانم چۆن بە وشەیەک بەردەوامی بە ماندوو بدەم.» ئەمە ئەوەیە کە خاوەنمان زۆرجار بۆ خۆی دەیوت: وەک ژنە گوناهبارەکە کە پێیەکانی بە فرمێسک داپۆشی لە ماڵی ئەو شیمۆنە لوتبەرزە؛ دایکی خۆی کە سپاردی بە یۆحەننا لە کاتێکدا هێشتا لەسەر خاچ بوو؛ مریەم مەجدەلی لە بەیانی هەستانەوەی؛ دوو قوتابییەکە کە لە ڕێگادا بوون بۆ عیماوس بە دڵتەنگییەوە لە هەمان ڕۆژدا. هەموویان لەلایەن ئەو هاندران.
زۆر وشە ناخایەنێت بۆ هاندانی خەڵک. زۆر وشە تەنانەت دەتوانێت ببێتە ڕێگر، دەتوانێت بترسێنێت، بێهیوا بکات، دڵتەنگ بکات. کاتێک خاوەنمان قسەی لەگەڵ تاکەکان دەکرد، زۆرجار بە شێوەیەکی سەرسوڕهێنەر کەم وشەی بەکاردەهێنا. بەڵام ئەم وشانە بە تەواوی پێویستی ئەوی تریان دەگرتەوە. ئەوان بە ڕاستی بەرزکەرەوە بوون. دوای ڕووبەڕووبوونەوە لەگەڵ عیسا، هیچ کەسێک وەک پێشتر بەردەوام نەبوو.
کاتێک خۆمان دڵتەنگین، با لەلایەن خاوەنمانەوە بەرز بکرێینەوە؛ با چاومان دووبارە بەرەو سەرەوە ئاراستە بکرێت. و با ئەمەش لەو فێر بین: ئەگەر ئەمڕۆ تووشی «ماندوویەک» بووین، با بە وشەیەک بەرزمان بکاتەوە.
